සෝමාගේ කතා​ව – 4 – Wela Katha Sinhala

Discover the intriguing world of සෝමාගේ කතා​ව, the latest sensation in Wela Katha Sinhala stories rich with real-life passion and drama. Dive into captivating plotlines that keep you hooked while offering a unique taste of authentic Sinhala storytelling loved by many readers across Sri Lanka.

සෝමාගේ කතා​ව කතාවේ කලින් කොටස් කියවන්න: සියලුම කොටස්

“මට තව ඉන්න බෑ” යැයි කොඳුරමින් අක්කා ඇඳමත දිගාවිය. අක්කාගේ පියවුරු කොපමණ සුන්දර, කාමුකද යන්න මගේ හිතට වැදුනේ අක්කා නිරුවතින් උඩු බැලි අතට නිදා සිටිනු දැකීමෙනි. ඇගේ මදක් කැරලි ගැසුන දිග කෙස් රොදවල්වලින් එක් පියවුරක් වැසී ඇත.

සෝමා බිම වාඩිවි අක්කාගේ තන පුඩු උරමින් පියවුරු සම්බාහනය කරයි. අක්කාගේ කෙඳිරිය ටිකෙන් ටික වැඩිවේ. ටිකකින් අක්කා ඇගේ කකුල් දෙක පළල් කළේ සෝමාට ආරාධනා කරන්නාක් මෙනි. අක්කා එක් වරම ගැස්සී තදින් කෙඳිරි ගෑවේ සෝමා අක්කාගේ මෑමල ඇඟිලි වලින් කිති කවන්නට වූ විටයි.

“එන්න මගෙ ඇඟ උඩට. මට තවත් ඉන්න බෑ” අක්කාගේ කට හඬ දැන් කෙඳිරියක් මෙනි.
සෝමා ඇඳමත වැතිරුනේ අක්කාගේ හිස පැත්තට ඇගේ දෙපා සිටින ලෙසයි. සෝමා අක්කාව වැළඳ ගෙන ඇගේ හිස අක්කාගේ උකුළට තද කළාය. අක්කා තව තවත් දෙපා පලල් කලේ සොමාට ඉඩ දීමටයි. අක්කාගේ කෙඳිරිය එන්න එන්නම වැඩි වේ. සෝමා අක්කාගේ මෑ මල දිවෙන් කිති කවනවා විය යුතුයි. මට හිතුනේ සෝමා විටින් විට හිස උස් පහත් කරන්නේ ඇගේ දිව අක්කාගේ යෝනිය තුලට ඇතුල් කරගෙන කියායි. සෝමා අක්කා තදින් බදා ගෙන ඇගේ දිවෙන් අක්කා සුරාන්තයට ගෙන යාමට තැත් කරයි. සෝමා මගේ ලිඟුව කෙළ වලින් තවරා ඇගේ මුව තුල දමා උරන විට ලැබෙන සැප මට සිහිවේ. අක්කා සෝමාට පැවසුවේ කුමක්දැයි මට හරියටම නොතේරුනේ අක්කාගේ කෙඳිරිය නිසයි. ඒ සමගම සෝමා අක්කගේ හිස දෙපැත්තෙන් තම දෙපා තබා අක්කාගේ සිරුර මතට නැග ඇගේ මෑ මල අක්කාගේ මූණට තද කළාය. අක්කා සෝමා බදාගෙන සෝමාගේ යෝනිය ඇගේ මුව වෙත ලං කර ගත්තේ වියරුවෙන් මෙනි. දැන් අක්කාත් සෝමාත් එකිනෙකාගේ මෑ මල දිවෙන් සම්බාහනය කරමින් සුරාන්තයට ලඟා වීමට තැත් කරයි. ඉඳ හිට ඇසෙන කෙඳිරියක් හැර මුළු කාමරයම නිහඬය.

එක් වරම අක්කා නිහඬ වූයේ “ඇති .. ඇති .. දැන් මට ඇති මගෙ කෙල්ලෙ දැන් මට ඇති” යැයි සිහින් හඬින් පවසමිනි. සෝමාද මද වේලාවකින් නිහඬවූයේ එක් වරම තිගැස්සී යටි ගිරියෙන් සිහින් හඬක් නගමිනි. මේ හඬ මට හොඳට පුරුදුයි. සෝමා මාත් සමග රතියේ යෙදෙන විට සුරාන්තයට පත් වූ විට නගන්නේ එම හඬයි. ටිකකින් සෝමා අක්කා තුරුල් කරගෙන ඇගේ තොල් හෙමින් ඇඟිලි තුඩු වලින් අත ගාන්නත් පියවුරු පිරිමදින්නටත්, අක්කා සෝමාගේ දිගු කෙස් ඇගේ ඇඟිළි තුඩුවලින් පිරිමදින්නට වූයේ ආදරවනන්තියන් දෙදෙනෙක් මෙනි. රාත්‍රී දෙකේ කනිසම නාද වූයේ ඔවුන් එකිනෙකා තුරුල් කරගෙන සිටින විටයි. අක්කා නැගිට ඇගේ දුහුල් නයිටිය ඇඳ ගත්තේ ආපසු ඇගේ නිදන කාමරයට යෑමට විය යුතුයි. සෝමා නැවත වරක් අක්කා වැළඳ ගත්තාය.

“අද හොඳයි නේද සෝමා..? .. මම වත්තෙ හිටිය දවස්‌ වල හරිම අමාරුවෙන් හිටියෙ ඔයා නැතිව”
“මටත් එහෙමයි. මමත් නෝන එනකම් මග බල බලා හිටියෙ” සෝමා පිළිතුරු දුන්නාය.
සෝමාගේ පිළිතුරට අක්කා දුන් ප්‍රතිචාරයෙන් මගේ මූළු සිරුරම දහදියෙන් තෙත් කිරීමට සමත් විය.
“ඇයි රංජි මහත්තයා හොඳ නැද්ද?” අක්කාගේ ඒ ප්‍රශ්නයත් සමගම සෝමා විදුලියක් වැදුනාක් මෙන් ඇඳමත වාඩි විය. සෝමා මට අමතන්නේ රංජි මහත්තයා කියායි.
“මම දන්නව සෝමා… මම දැනගෙන හිටියෙ. ටික දවසක ඉඳල” අක්කා පැහැදිලි කළාය.
“ඔව් නෝන… මම රංජි මහත්තයත් එක්ක ඉන්නව…දවල්ට මහත්තය කෑමට ආපුවම” සෝමා සියල්ල වමාරයි.

අක්කා ටික වේලාවක් නිහඬව සිටියේ ඊළඟට කිව යුත්තේ කුමක්දැයි සිතා ගැනීමට නොහැකිව මෙනි.
“අනේ නෝන. මගෙ අතින් වැරැද්දක් වූනේ. මම ආයෙත් රංජි මහත්තයත් එක්ක ඉන්නෙ නෑ” සෝමා බැගෑපත් වූයේ අක්කාගේ අත් දෙකම අල්ලා ගෙනයි.
“කමක් නෑ සෝමා, කමක් නෑ.. මම අහන්න හිටියෙ රංජි මහත්තය හොඳඳ කියල ” සෝමා ටික වේලාවක් නිහඬව සිට සිහින් හඬින් පිළිතුරු දුන්නාය.
“ඔව් නෝනා..රංජි මහත්තයට පුළුවන් ඕනැම ගෑනියෙන් සන්තෝස කරන්න” මට මද සිනාවක් ගියේ හිතට ආඩම්බර කමක් දැනුන නිසයි. අක්කා දිග සුසුමක් හෙළුවාය.

“නෝන කොහොමද දැනගත්තෙ? ” දැන් සෝමා කතා කරන්නේ කිසිදු බියක් නැතිවය.
“රංජි මහත්තයගෙ යටි තොලේ තුවාලෙන්. සෝමට මතකද අපි ඉස්සෙල්ලම හිටපු දවසෙ සෝම මගේ තොල විකල තුවාල වුනා. රංජි මහත්තයගෙත් ඒ වගේමයි තුවාල වෙලා තිබුනෙ. සෝමගෙ දත් වලට”
දෙදෙනා දැන් කතා බස් කරන්නේ කිසිවක් සිදු නොවූ ලෙසයි.
“ඒ කොයි කාලෙද නෝනා. එතකොට අපි දෙන්නටම වයස විස්සයි. නෝනලගෙ වත්තෙදිනෙ අපි ඉස්සෙලම එක් වුනේ”
අක්කාත් සෝමාත් එකම වයසේ බව මම දැන ගත්තේ එදායි. අක්කාටත් වයස අවුරුදු 35 යි.
“රංජි මහත්තය ඒ තරම් හොඳඳ?” අක්කා මා ගැන සෝමාගෙන් දිගටම විමසයි.
“ඔව්. ගෑනියෙකුට ඕනි හැම දෙයක්ම දෙන්න පුළුවන් රංජි මහත්තයට” සෝමා පවසන්නෙ ආඩම්බරයෙනි.
“මට එහෙම සැපක් නෑ සෝමා… මගේ මහත්තය අරක්කු බීලම පිරිමි කම නැති කරගත්ත” අක්කාගේ කටහඬ දුක් බරය.

“නෝන දන්නවද රංජි මහත්තය මට කිව්ව එයා කැමති එයාට වඩා වයස වැඩි අයට කියල. මගේ වයසෙ ගෑණුන්ට කියල”
“සෝමා ඔයා හරිම වාසනාවන්තය. රංජි වගේ කෙනෙක් හම්බුවුන එක”
” නෝනත් බලන්නකො” සෝමා පැවසුවේ සිනා සෙමින්.
“පිස්සු කතා කරනවද? ඒ මගෙ මල්ලි” අක්කා නෝක්කාඩු ලෙස පැවසුවාය.
“මම විහිළුවට නෙවෙයි කිව්වෙ. රංජි මහත්තය ඔයාගෙ ලේ නෑයෙක් නෙවෙයිනෙ. ඉතින් මොකද වෙන්නෙ. නෝන කියනව නම් මම රංජි මහත්තය එක්ක ඉන්න එක අදම නවත්තන්නම්”
“සෝමට හරිම උවමනාවක්නෙ තියෙන්නෙ මාව රංජි මහත්තයට ජොඩු කරල දෙන්න” අක්කා සිනාසෙමින් පිළිතුරු දුන්නාය.
“මම හරිම ආසයි මේ ගෙදර පොඩි දරුවෙක් ඉන්නව නම්. මට කවදාවත් ළමයෙක් හදාගන්න බෑ. ඒ වුනාට නෝනට පුළුවන්”. දරුවෙක් ගැන සිහි කළ විගස අක්කා සෝමාට මෙල්ල වූවායැයි මට සිතේ.

“ඒක ඇත්ත සෝමා. අපි කොයිතරම් දොස්තරල ගාවට ගියාද? මට ඒ වාසනාව නෑ “
“වාසනාව අත ළඟටම ඇවිත් තියෙන්නෙ. අනිත් එක ඒ දරුවට ලැබෙන්නෙ මහත්තයගෙම ලේ. රංජි මහත්තය මහත්තයගෙ එක් කුසේ උපන් මල්ලිනෙ”
සෝමා අක්කාට මාව එක් කර දීමට මෙතරම් මහන්සි වෙන්නේ මන්දැයි මට සිතා ගත නොහැක.
“හොඳයි මම සෝම කිව්ව එක හිතේ තියා ගන්නම්. හැබැයි වචනයක්වත් රංජි මහත්තයට එහෙම කියනව නෙවෙයි”
අක්කා ඇගේ දුහුල් නයිටිය දවටමින් ආපසු ගියාය.

මාත් ටික වේලාවක් ඒ කාමරයේම රැඳී සිට සෝමා නිදා ගත් පසු මගේ කාමරයට පියවර මැන්නේ සිහිනෙන් ගමන් කරන්නාක් මෙනි.

සෝමාත් අක්කාත් එක්ව සිටිනු දුටුදා රෑ එලිවෙනතෙක්ම මා සිටියේ අවදියෙනි. ඔවුන් දෙදෙනාගේ රාගික රැඟුම සිහිවත්ම මගේ සිතද කාමයෙන් කුල්මත් වේ. නමුත් සෝමා සහ අක්කාගේ සංවාදය සිහිවෙත්ම මගේ සිරුරම දහදියෙන් තෙත්වේ.

මට එක්වරම සිතුනේ බෝඩිමක් සොයාගෙන අක්කලාගේ ගෙදරින් ඉවත්ව යෑමටයි. නමුත් ලොකු අම්මා සහ අයියා සිහිවත්ම ඒ අදහස ක්‍රියාත්මක කිරීමට කොපමණ අපහසුදැයි මට වැටහේ. ඔවුන් දෙදෙනාම බොහෝ දෙවල් කරගැනීමට මගේ උපකාරය බලාපොරොත්තු වේ. අයියා සහ ලොකු අම්මා අතහැර යාම කෙසේවත් කළ නොහැකිය. අවසානයේ මා තීරණය කළේ මොනවා වුනත් අයියලාගේ ගෙදර සිටීමටයි. සමහරවිට, අක්කා කෙරෙහි ඇතිවූ රාගික සිතද මගේ අදහසට බලපෑවාදැයි මා නොදනිමි.

පසුදින උදෙන්ම පටන්ගත් වැස්ස රෑවන තුරුම නැවතුනේ නැත. සවස්වන විට පාරවල්, කාණු උතුරා ගොස් පාරවල්ද යටවන තරමට වැස්ස වැස්සේය. මා එදින දහවල් කෑමටවත් ගෙදර නොපැමිණියේ පාරවල් යටවී තිබුන නිසායි. අයියා අසනීපව සිටි බැවින් දැන් දින ගණනක සිට වැඩට යන්නේ නැත. කොපමණ අසනීප වුවත් අයියා දවසම ගෙවන්නේ බීමත්වයි. එදා මා සවස පහට පමණ වැඩ අවසන්වී වැස්සේ තෙමීගෙන ගෙදර පැමිණෙන තෙක්ම අක්කා ගෙදර පැමිණ තිබුනේ නැත. මා ගෙදර පැමිණි විගස ලොකු අම්මාත් අයියාත් කීවේ අක්කා වැස්ස නිසා ස්ටේෂන් එකේ හිරවී ඇති යැයි සිතන බවත් කෙසේ හෝ ගොස් අක්කා එක්ක එන ලෙසටයි. මම ලොකු කුඩයකුත් රැගෙන එවෙලේම පිටත් වුනෙමි.

අක්කා ස්ටේෂන් එකේ මුල්ලකටවී බින්නියකට හේත්තුවී සිටියේ හුළං පාරත් සමග එන වැස්සෙන් බේරෙන්නටයි. ඒ වන විටත් අක්කා හොඳටම තෙතබරිවී සිටියාය. අක්කාගේ සාරිය ඇගේ ඇඟටම ඇලී තිබුණේ සිරුරේ සෑම අංගයක්ම කොතරම් සුන්දරදැයි ලොවට පෙන්වමිනි. මා අක්කා පිටිපසින් ගොස් ඇයට කතා කළෙමි.

“අක්කෙ, මම අක්කව එක්ක යන්න ආවෙ.” මා දැකීමෙන් අක්කා බෙහෙවින්ම සතුටුවූ බව ඇගේ සිනාවෙනුත් කතාවෙනුත් පැහැදිලිය.

“අයියෝ රංජි මල්ලිත් තෙමුන නේද මං හින්දා.” කියමින් අක්කා කුඩය යටට ආවාය.

ස්ටේෂන් එකේ සිට අපේ ගෙදර යෑමට විනාඩි 15 ක් විතර ගතවේ. මා රැගෙන ආ කුඩය ලොකු එකක් වූවත් මේ මොර කපන වැස්සේ දෙදෙනෙකුට ඒ කුඩය කිසිසේත් ප්‍රමාණවත් නොවේ. අක්කාත් මමත් එකිනෙකාට තුරුල්වී මහ වැස්සේම ගමන් ඇරඹීමු.

“මට හරි දුකයි මල්ලින් මම හින්ද තෙමෙන එක ගැන.”
“කමක් නෑ අක්කෙ. ඕක මොකක්ද?”

අපි නොයෙක් දේ ගැන කතා කළෙමු. අපේ ප්‍රධාන මාතෘකාව වූයේ අයියාගේ අසනීපයයි. ඔහුගේ නොසැලකිල්ල සහ බීමත්කම නිසා අක්කාගේ දෙමාපියන් ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරවලින් අයියා ක්‍රම ක්‍රමයෙන් ඉවත්කළ හැටි අක්කා පැවසූවේ කණගාටුවෙනි.

“අයිය ලෙඩවුනේ එයා විහින්මයි. බීමට ඇබ්බැහි වෙලා. බීම නිසා එයාගෙ හැමදෙයක්ම නැතිවුනා.”
අක්කා අයියාගේ නැතිවුනා යැයි කීවේ කුමකටදැයි මට තේරුනේ ටික වේලාවකට පසුවයි.

වැස්ස එන්න එන්නම වැඩිවේ.

“මල්ලි තෙමෙනව නේද? එන්න තව ලඟට එන්න. ඇයි මල්ලි තෙමෙන්න ආසද?” අසමින් අක්කා මගේ ඉන වටා අතක් දවටා තව තවත් මට තුරුල් වූවාය.

“ටිකක් තෙමුනට මොකද වෙන්නෙ නේද අක්කෙ?” මම පිළිතුරු දුනිමි.
“මාත් තෙමෙන්න හරිම ආසයි. බලන්න මේ වැස්සෙ තෙමි තෙමී එකට යන කොට කොච්චර සනීපද?” අක්කා පිළිතුරු දුන්නාය.

Take your senses on a journey through the compelling story of සෝමාගේ කතා​ව, a must-read in the Walkata world for romance and drama enthusiasts. Relish every moment as you follow the twists and turns of Soma’s life, brought to life in beautiful Sinhala language.

දැන් අක්කාගේ පියවුරු විටින් විට මගේ පිටට තෙරපේ. මට සිතෙන්නේ අක්කා එය සිතාමතා කරන දෙයක් ලෙසටයි.

අක්කාගේ අඩි උස සපත්තු නිසාත් පාර වැහි වතුරෙන් පිරී තිබුන නිසාත් වෙනදා මෙන් කඩිනමින් ගමන් කළ නොහැක. එය මට දෙවියන් දුන් ආශිර්වාදයක් මෙනි. කොපමණ වැස්සේ තෙමෙමින් වුවත් අක්කාට තුරුල්වී යාම මට ආශ්වාදජනක අත්දැකීමක් විය. මගේ හැඟීම් ටිකෙන් ටික ඇවිස්සෙයි. මට කොතෙකුත් සිහියට නැගෙන්නේ අක්කාත් සෝමාත් එක්ව කළ රාගික ආලිංගනයයි.

ඔවුන් දෙදෙනා ලෙස්බියන් සම-රති ආශ්වාදය විඳීම මා දුටු බව අක්කා හෝ සෝමා දන්නේ නැත.

ටික වේලාවක් නිහඬව සිටි අක්කා මගේ කණට ඇගේ තොල්පෙති ගෑවෙන නොගෑවෙන තරමට ලං කොට සිහින් හඬින් රහසක් කියන්නාක් මෙන් කෙඳිරීය.

“මල්ලි, මං මල්ලිගෙන් පොඩි රහසක් අහන්න කමක් නැද්ද?”

එක්වරම මගේ සිරුරම තිගැස්සුනේ අක්කා සෝමා හා මා අතර ඇති සම්බන්ධය ගැන අසාවි යැයි යන බියෙනි. අක්කා අපේ සම්බන්ධය හොඳින් දනී. වෙන දෙයක් වෙච්ච දෙන් කියා සිතමින් මම අක්කාට පිළිතුරු දුනිමි.

“කමක් නෑ අක්කෙ. අහන්න. මට අක්කගෙන් හංගන්න දෙයක් නෑ.”
“මල්ලි, මල්ලිට යාළු කෙල්ලක් ඉන්නවද?”
“නෑ අක්කෙ, මට තාම මට හරියන කෙනෙක් හම්බ වුනේ නෑ.”

එන්න එන්නම වැස්ස තද කරයි. දැන් අක්කාත් මමත් හොඳටම තෙත්බරිවී ඇත. අක්කා දැන් ඇවිදින්නේ මගේ ඇඟට හේත්තු වීගෙනයි. අක්කාගේ සුවඳ විලවුන් මගේ සිත රාගයෙන් මත් කරවයි. මගේ සිරුරම වැස්ස පරදවමින් කාමයෙන් දැවේ. මට තවත් බලා සිටිය නොහැක. අක්කා ඉල්ලන්නේ කුමක්දැයි මට හොඳින්ම තේරේ. මම අක්කාගේ ඉන වටා අතක් දමා අක්කා තව තවත් මගේ සිරුරට තද කරගතිමි. අක්කා යන්තම් හෝ විරුදධත්වයක් පෙන්නුවේ නැත. අක්කාගේ පියවුරු මගේ පපුවේ පැත්තකට හිරවී ඇත. අක්කාගේ උණුසුම් හුස්ම මගේ කන්පෙතිවල වැදෙන්නේ සිරුරම කිතිකවමිනි.

වැස්ස නිසා පාරේ විදුලි පහන් නිවී ගොසිනි. කෑලි කැපිය හැකි අඳුර අපි දෙදෙනාගේ ලෝකය අන් අයගෙන් වෙන් කරයි. අක්කාටවත් මටවත් ඉක්මනට ගෙදර යෑමේ අදහස නැත. හීතල වැස්සේ තෙමෙමින් එකට තුරුල්වී අපි පියවර මැන්නේ යන්නේ කොහේදැයි නොදන්නා ආදරවන්තයින් දෙදෙනෙක් මෙනි.

අක්කා නොකඩවා මගෙන් නොයෙක් දේ විමසයි. මට ඉඳහිට අයියා සිහිවුවද කාමය ඒ සියල්ල අභිබවා නැගී ඒ. අයියාට මේතරම් සුන්දර කාන්තාවකට වඩා මත්පැන් ලොකු විය. මට අයියා කෙරෙහි අනුකම්පාවක් ඇතිවන්නේ නැත. අයියා නිසා අක්කා අකාලයේ පරවන මලක් බවට පත්වී ඇත.

“ඇයි මල්ලිට හරියන ගෑණු ළමයෙක් හම්බ වුනේ නැත්තෙ? මට කියන්න මල්ලි හොයන්නෙ මොන වගේ ළමයෙක් ද කියල.”
“ලස්සන ළමයෙක්, හොඳට තීරණ ගන්න පුළුවන් කෙනෙක්. ම්…ම්….ටීචර් කෙනෙක් වගේ කෙනෙක්.”

මගේ අත අක්කාගේ ඉණ වටා දැවටී ඇත. මගේ මාපට ඇඟිල්ල බ්‍රෙසියරයේ යටට අල්ලා ඇති ලේස් පටියේ දැවටේ. සීතල වැස්සේ වුවද අක්කා ගෙන් ලැබෙන උණුසුමින් මා දැවෙනවා සේ දැනේ.

“ලස්සන ළමයෙක් කිව්වෙ කවුරු වගේ කෙනෙක්ද?”

මා ඇත්තම කීමට සිතා ගතිමි. මා අක්කා පළමුවරට දුටුවේ අයියා සමග අක්කා බලන්න ගිය දවසේයි. අයියාගේ සහ අක්කාගේ විවාහ මංගල්‍යයේදී දුටු අක්කාගේ රුව මට කෙසේවත් අමතක කළ නොහැක. අයියාගේ විවාහ මංගල්‍යයේදි මා සිතුවේ මාත් කවදා හරි විවාහ වෙන්නේ අක්කා මෙන් රූමත් ගැහැණු ළමයෙක් එක්ක කියායි. අක්කාගේ ඒ රුව තාම යන්නම් හෝ අඩුවී නැත.

“මං ඇත්තම කියන්නද අක්කෙ? අක්ක මුකුත් හිතන්න එපා.”
“මං මුකුත් හිතන්නෙ නෑ මල්ලි. මම තව කාටවත් කියන්නේත් නෑ බය නැතිව කියන්න.”
“මං ආස අක්ක වගෙ ලස්සන කෙනෙක් බඳින්න.”

මා එසේ කීවිට අක්කා එක්වරම නැවතුනාය. මගේ අත ලිස්සා ගොස් නැවතුනේ අක්කාගේ පියවුර මතයි. මගේ අත ඉවත් කිරීමට මගේ හිත ඉඩ නොදේ.

“මං වගේ කෙනෙක්, ඒ ඇයි?”
“මං අක්කව ඉස්සෙල්ලම දැකපු දවසෙත් අයියගෙ වෙඩිං එක දවසෙත් හිතා ගත්තේ මාත් කවද හරි බඳින්නෙ අක්ක වගේ ලස්සන ගෑණු ළමයෙක් කියල. අක්කගෙ ඒ ලස්සන අදටත් පොඩ්ඩක්වත් අඩුවෙලා නෑ.”

අක්කා “ආ…” කියා හඬක් නැගුවා මිස කිසිම දෙයක් කීවේ නැත.

මගේ අත තවමත් අක්කාගේ පියවුරු මත රැඳී ඇත. අක්කා මගේ අත ඉවත් කරන්නට තැත් කළේ නැත. අපි එලෙසින්ම නැවතත් ගමන් ඇරඹීමු. අක්කාගේ දියබරිවී ඇඟටම ඇලී ඇති හැට්ටය සහ බ්‍රෙසියරය පරදවමින් ඉදිරියට යන්නම් නෙරා ඇති තනපුඩු මගේ ඇඟිලිවල දැවටේ. අක්කාගේ තනපුඩු සෝමාගේ තනපුඩු වලට වඩා විශාලය.. අක්කාගේ සිරුරේ සෑම අඟලක්ම මම දැක ඇත්තෙමි. තද දුඹුරු පැහැති හොඳින් ඉදිරියට නෙරා ඇති අක්කාගේ තනපුඩු කාමුක හැඟීම් දනවයි. මගේ ලිඟුව යගදාවක් මෙන් පණ ගැන්ව කලි සම ඉරාගෙන එලියට පනින්නට මෙන් තැත්කරයි.

මට තවත් ඉවසා සිටිය නොහැක. අක්කාත් මමත් එකිනෙකාගේ හැඟීම් තේරුම්ගෙන ඇත. අක්කා මගෙන් බලාපොරොත්තු වන්නේ කුමක්දැයි මට නිසැකය. අක්කාද එය ලබා ගැනීමට සැරසී සිටී. දැන් අපි ගෙය පෙනෙන මානයට පැමිණ ඇත. මගේ හැඟීම් අප දෙදෙනාම රාගයෙන් මත්වී සිටින මේ මොහොතේ අක්කාට පෙන්විය යුතුය. නැත්නම් ප්‍රමාද වැඩි විය හැක.

මම අක්කාගේ පියවුර හෙමින් මිරිකුවෙමි. ඒ සමගම අක්කා තවත් මට තුරුල්වී ඇගේ අත මගේ අත උඩින් තබා ගත්තේ මට ආරාධනා කරන්නාක් මෙනි. මම අක්කාගේ පියවුර හෙමින් අත ගාන්නට පටන් ගතිමි. බ්‍රෙසියරයත් හැට්ටයත් උලුප්පමින් ඉදිරියට නෙරා ඇති තනපුඩු හෙමින් මිරිකුවෙමි. අක්කා සිහින් කෙඳිරියක් පිටකර මගේ කම්මුලට හාද්දක් දුන්නාය.

මහ පාරෙන් හැරුණ විට අපේ ගෙදරට යෑමට උස මල් ගස් දෙපැත්තේම වැවුන පාරෙන් වත්ත ඇතුලට යා යුතුයි. ගෙදර සිට බලන්නෙකුට එම පාරේ සිටින කිසිවෙකු පැහැදිලිව නොපෙනේ. අක්කා පාරට හැරුන විට මගේ කණට කෙඳිරීය.

“රංජි පැටියො, මෙතන පොඩ්ඩක් නවතින්න. අපි ටිකක් වෙලා මෙහෙම ඉම්මු.”
අක්කා මට රංජි පැටියා යැයි ආමන්ත්‍රණය කිරීම මට ආශ්වාදජනක අත්දැකීමක් විය.

Explore the fascinating adventure of සෝමාගේ කතා​ව, your new favorite among Wal Ktha narratives filled with emotion, suspense, and cultural flavor. Let Soma’s story captivate you with its relatable characters and gripping plot, making it a top pick for Sinhala literature fans.