මගේ සරාගී අම්මා – 1 begins with a smooth yet emotionally charged introduction, written in a Sinhala Wal Katha 2025 tone that highlights the hidden tension and deep feelings shaping the start of this intriguing story.
උදෑසන 7.25යි , මගේ අම්මයි මමයි කෑම මෙසේ දෙපැත්තේ වාඩිවුණා. උදේ කෑම කන්න කියලා. අම්මා උදේ උයපු පෝෂ ජනක චිකන්,පරිප්පු, එක්ක පාන් කනගමන් තමයි අපි ඉන්නේ දැන්. අපි දෙන්නට දෙන්න බැරෑරුම් විදියට මූණ බල බල තමයි පාන් කඩාගෙන කන්නේ හොදිත් එක්ක. පහුගිය රෑ ඒ කියන්නේ, ඊයේ රෑ අපි දෙන්නා අපේ සම්බන්ධතාවය අලුත් විදියකට පටන් ගත්තා. ඒක ගැන හිතන එකත් ටෙන්ෂන් වගේ දෙන්නට. දෙන්න බැරෑරුම් විදියට ඉන්නේ ඒක නිසා තමයි මට හිතුණා.
“ගුඩ් මොර්නින්ග්, මොකද කරන්නේ එනවද දුවන්න යන්න මාත් එක්ක?” තාත්තා මගේ පිඟානෙන් පාන් පෙත්තක් අරන් කනගමන් දොර ළඟට යන ගමන් අහනවා.
අම්මයි මමයි ආපහු මූනට මූණ දිහා බලාගත්තා එකිනෙකාගේ, තාත්තා දොර වහන් එලියට බැස්ස.. කාර් එක ගේට්ටුවෙන් එළියට ගිය සද්දේ ඇහුන ගමන්, අම්මා නැගිටලා ආවා මං දිහාට. මගේ ඇස්දෙක දිහා බලාගෙනම මම මගේ නයි කි ෂොට පල්ලෙහට කරා, අම්ම ඇඳන් ඉන්න පිජාමා බොටම ගලවලා දාලා මගේ ඔඩොක්කුවෙන් වාඩිවුණා. දැන් ටිකක් අමාරුවෙන් අපි දෙන්නා ඉන්නේ.
මේ කතාවට එන්න කලින් කතාවක් තියෙනවා කියන්න, මගේ අම්ම ලාලනී, එයා ගැන කිව්වොත් ටිකක්,
අම්මා ඇත්තටම ලස්සන හැඩ මැදි වයසේ ගැහැණියක්. හරියටම කිව්වොත් ඉතාලි මොඩ්ල් කෙනෙක් ඉන්නවා “ඩෙනිසේ මිලානි” කියලා අන්න ඒ වගේ.අවුරුදු 41ක් උනත් අපූරු දිග කකුල් දෙකක් වගේම යෝධ පයෝධර දෙකක් පිරුණ තට්ටම් යුගලක්, ලස්සන හැඩ තොල් සඟලක්, එක පාරක් බැලුවොත් ඔයාව අතරමං කරන දැකුම් කළු නිල් පාට අස්දෙකක් ඇයට තියෙනවා. මගේ අම්මගේ තියෙන සුවිශේෂීම දේ තමයි එයා එයාගේ ඇඟේ හැඩය ගැන හොඳ උනන්දුවකින් හැඩට තියන් ඉන්න එක තමයි. අම්මා නිතරම ජිම් එකට යනවා යෝග ක්ලාස් යනවා, කෑම පාලනය කරලා බර මේන්ටේන් කරනවා. ඩාන්සිනුත් ටිකක් පුළුවන් උඩරට පහතරට වගේම වෙස්ටන් උනත්. මගේ තාත්තා ආනන්ද, අවුරුදු 45යි. මං පුංචි කලේ ඉඳන්ම නිතරම ඔෆිස් තමයි. එයා එතන මැනේජර් කෙනෙක්, ලංකාවේ ප්‍රධාන පෙලේ ආයතනයක. ඉතින් එයා නිතරම වැඩ තමයි ගෙදර ඉන්නවා අඩුයි.
මම උස්මහත් වෙද්දී මගේ දෙමවුපියන් තේරුම් ගත්තා මම හරි ක්‍රියාශීලී කඩිසර ක්‍රීඩාශීලී ඉගෙන ගන්න ළමයෙක් කියලා. මම පුද්ගලික විශ්ව විද්‍යාලයක උපාධිය හදාරනවා වගේම මම තමයි ඒකෙ පලමු වසර ක්‍රිකට් ටීම් එකේ අංක 3 පිතිකරු. මේ පහුගිය වාරේ තමයි මට මේ ඔක්කොම කරගන්න පුළුවන් උනේ. මම මේ සුභ ආරංචිය අරං ගෙදර ආවම, තාත්තා ගොඩක් ආඩම්බර උනා ඒක අහලා මං ගැන. අම්මා ඊට වැඩිය සතුටු වෙලා මාව බදන් මට සුභ පැතුවා. ඇත්තටම හොඳ ආදරණීය පවුලක් මට තියෙනවා මට හරි සතුටුයි. මම තමයි එයාලගේ එකම පුතා. එයාලගේ සේරම අවධානය මම තමයි..
The storytelling flows with natural interactions and grounded expressions, giving this chapter a strong Wal Katha PDF style structure where each moment unfolds with clarity and rising anticipation.
“අපිට හරිම ආඩම්බරයි පුතා! ඔයා ගැන පුදුම තරම් ආඩම්බරයි”, අම්මා කෑගහගෙන ආව ඇවිත් මාව තුරුළු කරන් බදාගෙන , අම්මගේ ලස්සන තලෙළු අත්වලින් මගේ බෙල්ල බදා ගත්තා. බදාගෙන කකුල් දෙක දෙපැත්තට දාල මගේ ඇඟට පැන්නා. අම්මගේ සතුට කොහොමද කියනවා නම් මට එයත් එක්ක කොන්ට්‍රොල් එකෙන් කෙලින් ඉන්න බැරිව අපි දෙන්නව වැටුණා බිමට. අම්මා මාව හාදු වැස්සකින් නෑව්වා.
” අම්මා”, මම අම්මගේ ඉණ දෙපැත්තෙන් අල්ලන් එයාගේ පිට බිමට හිටින්න පෙරලලා, මම අම්මගේ ඇඟ උඩට ආවා.මම මගේ ඇස් වලින් ඇගේ දිහා බලාගෙන අම්මව තද කළා. අම්මා හයියෙන් හිනාවුණා. ඒ ඇස් මගේ අස් එක්ක යාවුණා. ඒත එක්කම ආම්මගේ ලස්සන දිග තද කළු කෙස් රොදක් එයාගේ මූණට වැටුණා. එතකොට තාත්තා මගේ පිටිපස්සෙන් ඇවිල්ලා ඔලුව අල්ලාගෙන එබුවා බිමට. අපි හරි සතුටින් ඉන්න පවුලක් කියන එකට සාක්කි මොකටද තවත් ඉතිං
පහුගිය සෙනසුරාදා උදෙන්ම මම නැගිට්ටා. උදේ ක්‍රිකට් ප්‍රක්ටිස් තියෙන නිසා. මම කෑම කනකොට මතක් උනා කෝච කිව්වා ගිය බදාදා අපි ගහපු මැච් එක නිව්ස් ලයින් එක්ක ගියා කියලා. මගේ අම්මයි තාත්තයි නිදි එතකොටත් මම ඉස්සරහ තියෙන තාත්තගේ කොම්පියූටර් එකේ ඉන්ටර්නෙට් ලොග් වෙලා . ඒ නිව්ස් එක බලලා, ඊ මේල් එකට ලෝක් වුනා මම ඊයේ යවපු එසයිමන්ට් එක ගිහිල්ලද කියල චෙක් කරගන්න. ඒකත් ගියා කියලා කන්ෆර්ම් කරගෙන මම ලොග් අවුට් වෙලා, මැෂින් එක ඕෆ් කරන්න හදද්දී දැක්කා ෆෝල්ඩර් එකක් ” ලලා 1″ කියලා ඒක ඇතුලේ තව ෆෝල්ඩර් ෆෝල්ඩර් දෙකතුනක් තිබුනා එකක් තිබ්බා “රූම් වන්” කියල. මම ඒක ඕපන් කළා. ඒකේ තිබ්බ ෆොටෝ ටික දැක්කම මාව හොල්මන් වෙලා ගියා, ඒ පින්තූර ඔක්කොම අම්මගේ ඒවා එක එක පොස් වලට ඉඳන් එක එක ඇඳුම් ඇඳන් අරගත්ත ඒවා.
ක්ෂණිකව මගේ හිත සෑහෙන්න දුරක් ගිහිල්ල තිබ්බා ඒ ටික දැකලා, වගේම මගේ පොල්ල කෙලින් වෙලා තිබ්බා අංශක 90වටම. මට ටිකක් හුස්ම ගන්න අපහසුවක් වගේ දැනුනා මම තව තවත් ඒ ෆෝල්ඩර් එකේ ෆොටෝස් බලනකොට මගේ පොල්ල තව තව ඉහලට ඉස්සෙන්න ගත්තා. ඒත් එක්කම දොරක් ඇරෙන සද්දේ ඇහුනා කවුරු හරි පල්ලෙහාට ආවා වගේ මට දැනුණා. මම තාම හරියට හුස්ම ගන්නේ නැහැ. නිකන් හාට් අටෑක් එකක් එන්න වගේ. මම ඒ ෆෝල්ඩර් එක ක්ලෝස් කරලා නිව්ස් ලයින් එක ගිය පේජ් එක ඕපන් කළා. ෆෝල්ඩර් ක්ලෝස් කරන කොට තමයි දැක්කේ “නියුඩ්” කියලා එකකුයි “මොඩ්ල්” කියලා එකකුයි දැක්කේ. දෙයියන්ට ඔප්පු වෙච්චවේ !
As a Wal Katha 2025 themed entry, this first chapter delivers a modern and bold reading experience, setting the stage for an engaging series that encourages readers to follow the upcoming parts.
Leave a Reply