Discover the compelling story behind මගේ වයිෆ් සදුනි with our exclusive Wal Katha Lokaya PDF, crafted for readers who crave authenticity and emotion in local tales. Dive into a captivating narrative experience that brings Sri Lankan culture and relationships to life, perfect for anyone looking to connect with the depth of Sinhala literature.
මගේ වයිෆ් සදුනි කතාවේ කලින් කොටස් කියවන්න: සියලුම කොටස්
සදුනිට ඕනෙ උනා ගයාන් නවත්තල ගියපු වැඩේ දිගටම කරන්න ඒත් අර මිනිස්සු දෙන්න පිටිපස්සෙ ඉදන් බලන් ඉන්නව කියල දන්න නිසා බයක් දැනුන. හැබැයි ඒකෙන් සදුනිගෙ හැගීම් තවත් ඇවිස්සෙනව. ගයාන් එලියට යනව කියල පේන්න එලියට යන දොර ඇරියත් එලියට නොයා දොර ගාව තිබ්බ ඉඩේ හැංගිලා බලන් හිටිය. මොකද එයා දන්නව අර දෙන්න සදුනි පස්සෙන් ආවෙ නිකන්ම එයාව බලල යන්න නොවන බව. චිත්‍රපට ශාලාවෙ තිබ්බ අදුර නිසා පැහැදිලිව නොපෙනුනත් සදුනි ඉන්න තැන චායාවෙන් මොනාද වෙන්නෙ කියල බලාගන්න පුළුවන් කමක් තිබ්බ. ගයාන් එලියට ගිහින් විනාඩියක් යන්නත් කලින් ඒ මිනිස්සු දෙන්න පුටුවෙන් පුටුවට මාරුවෙන ගමන් සදුනිගෙ පිටිපස්සෙ පුටුවලට ලං වුනා. සදුනි පිටිපස්ස හැරිල නොබැලුවත් එයාල තමන්ට ලං වෙනව කියන එක සදුනිට හොදින්ම දැනුන. ඒ වෙලාවෙ සදුනිගෙ හදවත ගැහෙන වේගයත් ටික ටික වැඩිවෙන්න ගත්තෙ. සදුනිට බයක් දැනුනත් ඒ බයට යටින් හිතේ පොඩිවට අශාවකුත් දළුදාගෙන එන බව එයාට තේරුනා. ඒත් ඒක සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදි දෙයක් බව එයා දන්නව. එතනින් නැගිටල එලියට යන්න ඕනෙ උනත් ඒකටත් එයාගෙ හිත ඉඩ දුන්නෙ නෑ. හෝටලයෙදි සදුනිගෙ පස්ස අල්ලපු බංඩාර සදුනිව දැකපු මොහොතෙම දැනගත්ත සදුනි මොනවගේ කෙනෙක්ද කියල. මොකද එයා සදුනිගෙ වල් වැඩ ගැන කලින් ඉදන්ම දන්න කෙනෙක්. බඩු ඔස්තාර් කෙනෙක් වෙච්ච බංඩාරට හැමවෙලාවෙම බයෙන් සැකෙන් ඉන්න සදුනිගෙ ඇස් දෙකේ තිබ්බ කාම ගින්න අදුනගන්න අමාරු උනේ නෑ. පිරිමි දෙන්න සදුනිගෙ පිටිපස්සෙ දෙපැත්තෙන් වාඩි වෙන ගමන් සදුනිට ලං වුනා. ඒත් අවසන් මොහොතෙ හිත හයිය කරගත්ත සදුනි සීට් එකෙන් නැගිට්ටෙ එලියට යන්න හිතාගෙන. ඒත් සදුනිට වඩා ඉක්මන් උන මිනිස්සු දෙන්න සීට් පේලිය උඩින් පැනල මග හරස් කරේ සදුනිගෙ අතකින් අල්ලල ආපහු සීට් එකේ ඉන්දවන ගමන්. එක පාරටම වෙච්ච දේත් එක්ක සදුනිත් හොදටම ගැස්සුනා. ඒත් එක්කම කොල්ලො දෙන්න සදුනිගෙ දෙපැත්තෙන් වාඩි උනේ දබර ඇගිල්ල තොල් වලට තියල සද්ද කරන්න එපා කියල අවවාද කරන ගමන්. සදුනි හිටියෙ ලොකු බයකින්. ඊලගට මොනාද කරන්න ඕනෙ කියන එක එයාට හිතාගන්න බැරිවුනා. ගයාන් මේ හැමදේම ඈතින් ඉදන් බලන් ඉන්නකොට සදුනි දොර පැත්ත බැලුවෙ ගයාන් ඇවිත් එයාව බේරගනියි කියල.
බංඩාර: “නෝනට මාව මතක නෑ නේද?”… ” .මම තමා නෝනගෙ දුවගෙ ඉස්කෝලේ මුරකාරය.”
ඒක ඇහෙන කොට සදුනිට තේරුනා ඇයි මේ මනුස්සයව හුරුපුරුදුයි වගේ දැනුනෙ කියල. සදුනිට තේරුනා මේ මනුස්සය නෙත්මිව තමන්ගෙ දරුවෙක් කියල හිතන බව. ඒත් සදුනිට ඒ වෙලාවෙ ඒක නිවරදි කරනවට වඩා ඕනෙ උනේ එයාල දෙන්නගෙන් ගැලවිලා යන්න.
සදුනි: “අතාරින්න මට යන්න ඕනෙ.”
බංඩාර: “කොහෙ යන්නද? මහත්තය නවත්තල ගියපු තැනින් අපි පටන් ගමු.”
කියන ගමන් බංඩාර සදුනිගෙ කලවට අත තියාගෙන හිමින් හිමින් පිරිමදින කොට සදුනි එයාව නවත්තන්න බංඩාරගෙ අතින් ඇල්ලුව. බංඩාර තරහින් වගේ “නෝන මේ වැඩිය දැගලුවොත් මෙතනම හුකනව.” ඒක ඇහුන ගමන් සදුනි බයටම එයාගෙ අත අතහැරීය. ටිකක් සන්සුන් වෙලා බංඩාර ආයෙම “නෝනත් මෝල් අමාරුවෙන්නෙ ඉන්නෙ ඉතින් බොරුව දාන්නෙ නැතුව ෆන් එකක් ගමු.”
සදුනි: “අනේ මම එහෙම නෑ.”
බංඩාර: “ඒකද එහෙනම් එදා උත්සවය දවසෙ رෑ රස්තියාකාරයො තුන්දෙනෙක් එක්ක වේසබඩුවක් වගේ හුකාගන්නෙ.”
ඒක ඇහෙනකොට සදුනිගෙ බය තවත් වැඩි වුනා. සදුනිට මතක් උනා එදා තාප්පයට උඩින් කෙනෙක් බලනව වගේ දැනුන එක. මේ එයා බව සදුනිට දැන් විශ්වාසයි. ඒ වෙනකොටත් බංඩාරගෙ අත සදුනිගෙ සිනිදු කලව පිරිමැදගෙන පෑන්ටි එක ලගටම ලං වෙලා. ඔය අතරෙ සදුනිගෙ අනිත් පැත්තෙන් වාඩි වෙලා හිටිය සුනිල් සදුනිට ලං වෙන ගමන් සදුනිගෙ තනය යන්තමින් මිරිකන්න ගත්ත. සදුනිට එයාව නවත්තන්න ඕනෙ උනත් එහෙම කරන්න තරම් හයියක් තිබ්බෙ නෑ. බංඩාර සදුනිගෙ පෑන්ටි එකට උඩින් හුත්ත අතගාන කොට සදුනි එහෙටෙ මෙහෙට ඇඹරුනේ එයාගෙන්න මිදෙන්න අවසන් උත්සහයත් ගන්න ගමන්. ඒත් ඒකෙන් වැඩක් උනේ නම් නෑ බංඩාර එක බියකරු බැල්මකින් සදුනි එයාට යටත් උනා. තත්පර කීපයක් පෑන්ටි එකට උඩින් සදුනිගෙ හුත්ත අතගාපු බංඩාර සදුනිගෙ පෑන්ටි එක පහලට ඇදල ගලවල දැම්ම. සුනිල් ගයාන් එනවද කියල අවදානයෙන් සදුනිගෙ තන් දෙක මාරුවෙන් මාරුවට මිරිකනකොට බංඩාර සදුනිගෙ හුත්තට ඇගිල්ලක් දාල හොලවන්න ගත්ත. සදුනි ඒ වෙලාවෙ එයාගෙ තොල් හපාගෙන කෙදිරිය පාලනය කරගෙන හිටියෙ. විනාඩි කීපයක් ඇතුලත මේ හැමදේම වෙනකොට ගයාන් දොර ගාවට වෙලා කලිසමට උඩින් පයිය මිරික මිරික සදුනි දිහා බලන් ඉන්නව. ගයාන් දන්නව ගොඩක් වෙලා හිටියොත් කට්ටියට සැක හිතෙන බව, ඒක නිසා එයා විනාඩි කීපයකට පස්සෙ ආපහු දොර ඇරල එලියෙ ඉදන් ඇතුලට එන විදිහට ඇතුලට ආවේ ෆෝන් එක දිහා බලාගෙන. සුනිල් දොර දිහා අවදානයෙන් හිටිය නිසා දොර ඇරෙනවත් එක්කම ඉක්මනින් ක්‍රියාත්මක වෙලා බංඩාර එක්කම පිටිපස්සෙ සීට් එකට පැන්න. සදුනිට ලොකු සහනයක් දැනුනත් ඒ එක්කම පොඩි බලාපොරොත්තු කඩවීමකුත් දැනුන. ගයාන් සදුනි ඉන්න තැනට එන්න කලින් බංඩාර සදුනිගෙ කනට ලං වෙලා,
බංඩාර: “නෝන අපි ඉක්මනින්ම මේ නවත්තපු තැනින් ආපහු පටන්ගමු.”
ගයාන් එයාගෙ සීට් එකට ඇවිත් වාඩි වෙනකොට බංඩාර සුනිල් එක්ක එයාලගෙ සීට් වලින් නැගිටල හෙමීට එලියට ගියා. සදුනි ඒ වෙලාවෙ හිටියෙ ලොකු නොසන්සුන් කමකින්. මොකද බංඩාර දන්නවනෙ රන්නෙ එක්ක ඉස්කෝලේ පිටිපස්සෙ වෙච්ච දේවල්. ඒ දේවල් ගයාන්ට ආරංචිය වෙයි කියන බය සදුනිගෙ හිතේ හොල්මන් කරන්න ගත්ත. හැබැයි ඊටත් වඩා එයාලට වැඩේ මගදි නවත්තන්න උන එක ගැන පොඩි කණගාටුවක් දැනුන. අර දෙන්නගෙ වැඩත් එක්ක සදුනිගෙ හැගීම් තවමත් ඇවිස්සිලා. ඒක තේරුන් අරන් ගයාන් ආපහු සදුනිගෙ කලව අතගාගෙන හුත්ත ලගට ලං උනා. බංඩාර කලින් සදුනිගෙ පෑන්ටි එක ගලවල දාපු නිසා ගයාන්ට සදුනිගෙ නිරුවත් හුත්ත අතගාන්න ලැබුන.
ගයාන්: “කෙල්ල බොරුවට බෑ කිව්වට ජංගියත් ගලවල නේද?”
සදුනිටත් ඉන්න බෑ.
සදුනි: “අපි ගෙදර යන්ද? “
If you have a passion for storytelling, explore the unique journey within SL Wal Katha that unfolds in this heartfelt post. It’s a beautifully woven experience that leaves you wanting more, revealing the complexities of love and life in a truly Sri Lankan style.
ගයාන්: “ඇයි ෆිල්ම් බලන් නැද්ද?”
සදුනි: “බෑ.. අනේ මට මොකක්ද වගේ.. යං ප්ලීස්..”
ගයාන් සදුනි එක්ක එලියට ආව. සදුනි ඉක්මනින් කාර් එකට නැග්ගෙ කවුරුහරි දකියි කියන බයෙන්. ගයාන් කාර් එක ස්ටාර්ට් කරගෙන එන ගමන් සදුනිගෙ හුත්ත අතගාන්න ගත්ත. සදුනි කකුල් පලල් කරල එයාට ඉඩ දුන්න. ගෙදර ආපු ගමන් සදුනි ඇදට වැටුනෙ ගයාන් එක්ක හුකන්න බලාපොරොත්තුවෙන්. ඒත් ගයාන් සදුනිට හුකන්නෙ නැතුව සදුනිට සෙල්ලම් දාල සදුනිව සතුටු කරල නිදාගත්ත. සදුනිට ඒකෙන් ලොකු දුකක් දැනුනත් කරන්න දෙයක් නෑ. සදුනි නොදන්නව උනාට ගයාන් මේ හැමදේම කරේ සදුනිව තව තවත් ඇවිස්සෙන්න ඉඩ ඇරල බලන් ඉන්නයි. ගයාන් සදුනිගෙ ෆෝන් එකට දාපු ඇප් එකෙන් සදුනිට එන මැසේජ් හැමදේම බලන් ඉන්නව. කොන්දොස්තරගෙන් වගේම බංඩාරගෙනුත් සදුනිට මැසේජ් ඇවිත් තිබ්බ. ඒත් සදුනි ඒවට රිප්ලයි නොකර මග හරිනව. ගයාන් දැක්ක බංඩාර සදුනිට දිගටම මැසේජ් කර කර බ්ලැක්මේල් කරන්න හදනව. සදුනි ඒවට බයවෙලා ඉන්නෙ කියල ගයාන් දන්නව. දින කීපයක් ගතවෙනකොට සදුනිට තේරුනා ගයාන් තමන් එක්ක ලිංගිකව එකතු වෙන්නෙ නැති බව. ගයාන් හැම වෙලාවෙම සදුනිව ඇවිස්සුවත් එයා සදුනිට හුකන්නෙ නෑ. සදුනි ඒ ගැන ගොඩක් හිතල හිතේ අමාරුවෙන් හිටියෙ. ඒත් එයාට කරන්න දෙයක් නෑ. සදුනි හිතින් හිතුවෙ තමන් පිට මිනිස්සු එක්ක කරපු වල් වැඩ නිසා ගයාන්ට තමන්ව එපා වෙලා තියෙන්නෙ කියල. ඒත් ඇත්තටම වෙලා තියෙන්නෙ වෙන මොකක්හරි දෙයක් කියල සදුනි දන්නෙ නෑ. ගයාන් සදුනි ලව්ව හැමදාම වගේ කටට ගස්සගන්නව. ඒත් එයා සදුනිට හුකන්නෙ නෑ. සදුනිගෙ හිතේ තියන බර තවත් වැඩිවෙන්න ගත්තෙ ගයාන්ගෙ මේ වෙනස් වීම නිසයි. හැමදාම රෑට සදුනි නිදාගත්තට පස්සෙ ගයාන් සදුනිගෙ ෆෝන් එක අරන් චෙක් කරල බලනව. සදුනි හැමදාම මැසේජ් ඩිලිට් කරල තිබ්බත් ගයාන්ට ඒව එයාගෙ ඇප් එකෙන් බලන්න පුළුවන් කම තිබ්බ. ගයාන් දැක්ක බංඩාර සදුනිට එයාගෙ වීඩියෝ එකක් එවන්නම් කියල බය කරල තියන විදිහ. සදුනි ඒවට බයවෙලා රිප්ලයි කරල තිබ්බෙ “අනේ ප්ලීස් මට කරදර කරන්න එපා” කියල. ගයාන් ඒව බලල සන්සුන්ව හිටියෙ එයාට මේකට හොද ප්ලෑන් එකක් තිබ්බ නිසයි. සදුනිගෙ හිතේ ලොකු බයක් තිබ්බ තමන්ගෙ පවුල් ජීවිතය නැති වෙයි කියල. ඒත් ඒ බය අස්සෙන් එයාට පිට පිරිමි එක්ක කරපු දේවල් මතක් වෙනකොට පොඩි ආශාවකුත් දැනුන. ඒක සාමාන්‍ය ගැහැණු ස්වභාවයක් කියල සදුනි හිතුවත්, තමන් කරන්නෙ ලොකු වරදක් කියන එක එයාට හැමවෙලේම මතක් උනා. දවස් කීපයකට පස්සෙ ගයාන්ගෙ අම්ම ආපහු ගෙදර ආව. අම්ම ආවට පස්සෙ සදුනිට පොඩි සහනයක් දැනුනෙ ගෙදර වැඩ කටයුතු වලට අම්ම උදව් වෙන නිසයි. ඒත් අම්ම සදුනි එක්ක එච්චර හිත හොදකින් නැති බව සදුනිට මීට කලිනුත් තේරිලා තිබ්බෙ. ඒකට හේතුවක් හිතාගන්න බැරවුනත් සදුනි පුළුවන් තරම් අම්මගෙ හිත සතුටු වෙන විදිහට කටයුතු කරා. අම්මගෙ උපන් දිනය එන නිසා සදුනි අම්මට තෑග්ගක් අරන් දෙන්න හිතුවෙ හිතෙ තියන කහටවල් නැති වෙලා යන්නත් එක්ක. අම්මගෙ උපන් දිනයෙන් පස්සෙ අම්ම ආපහු ගමේ ගිහින් එන්න තීරණය කරා. තනියම ගමේ ගියපු අම්ම දවස් දෙකකට පස්සෙ ආපහු ආව. අම්ම බස් එකෙන් බැහැල ගයාන්ට කෝල් කරේ එයාව ගන්න බස් නැවතුමට එන්න කියන්න. ඒ වෙනකොට රෑ 9ත් පහුවෙලා. ගයාන් ඉක්මනින් ලෑස්ති වෙලා ගියා. ඒත් විනාඩි 40 ක් ගිහින්යුත් ඒ දෙන්න ගෙදරට ආවෙ නෑ සදුනි කෝකටත් කියල ගයාන්ට කෝල් කරේ පරක්කු ඇයි කියල බලන්න.
සදුනි: “කෝ අනේ ඔයාල මොකද මෙච්චර පරක්කු?”
ගයාන්: “හරි වැඩේනෙ සදුනි පොඩි ඇක්සිඩන්ට් එකක් උනා.”
සදුනි: “මොකක්.. ඔයාල හොදින්ද? ”
ගයාන්: “මට නම් ලොකු අමාරුවක් නෑ. ඒත් අම්මට තවම සිහිය නෑ”
සදුනි: “කොහෙද ඔයාල ඉන්නෙ. මම ඉක්මනින් එන්නම්.”
ගයාන්: “කලබල වෙන්න එපා. අපි දැන් ඉස්පිරිතාලෙ ඉන්නෙ. ඔයා එන්න ඕනෙ නෑ. “
සදුනි: “ඒත්… ඒක අහල මටත් පිස්සු වගේ.. අම්මට කොහොමද දැන්.”
ගයාන්: “දොස්තරලනම් චෙක් කරල බලනව තමා. දැනටනම් බයවෙන්න දෙයක් නෑ කියල කිව්වේ.”
සදුනි: “එතකොට ඔයට . “
ගයාන්: “පොඩි පොඩි හීරීම් ටිකක් විතරයි. ඔයා බයවෙන්න එපා. අම්මට සිහිය ආවම මං කතා කරන්නම්”
Step into a world of emotions and realism with Wela Katha Lokaya, where every layer of the story is designed to resonate with your soul. Whether you’re seeking entertainment or connection, this post offers a slice of relatable life you’ll remember long after reading.
Leave a Reply