මගේ වයිෆ් සදුනි – 8 – SL Wal Zone

Discover the touching story behind මගේ වයිෆ් සදුනි, where love and life meet in the heart of SL Wal Zone. Experience real, relatable emotions as you dive into this unique journey, perfect for those seeking genuine Sri Lankan storytelling.

මගේ වයිෆ් සදුනි කතාවේ කලින් කොටස් කියවන්න: සියලුම කොටස්

රන්නෙ: “මේ මගේ සුපිරි බොක්කවල් දෙකක්. අපි ඉතින් ඕනෙ දෙයක් බෙදා හදාගෙන තමා කන්නෙ. ඉතින් එයාලත් අද අපිට එකතුවෙයි.”

මම: “අනේ මම මැරෙයි”

හිමින් කිව්ව.

රන්නෙ: “බයවෙන්න එපා එදා අච්චර හුකලන් ඔයාට මුකුත් උනේ නෑනෙ.”

සදුනි දන්නව මොනා කිව්වත් එයාල තමන්ව නිකන්ම අත නොහරින බව.

රත්නේ: “අනික මීට කලින් අපේ කොල්ලො පස් දෙනෙක් සෙට් වෙලා කෙල්ලෙක්ට හුකල යැව්ව කිසි අවුලක් උනේ නෑ. නැද්ද බං”

අර දෙන්නත් ඒක අනුමත කරන කොට සදුනි එයාට ලැබෙන්න යන භයානක අත්දැකීම ගැන බයෙන් හිටියෙ. රත්නෙ ආයෙ වතාවක් සාරිය තදින් අදින කොට සාරිය සදුනිගෙ ඇගෙන් සම්පූර්ණයෙන් ගැලවෙලා ගියා.

රන්නෙ: “ඔන්න මචංල කෑම ලෑස්තියි. දැන් ඉතින් කන්න තමා තියෙන්නෙ. ”

ඒත් එක්ක අරුන් දෙන්න ඉක්මනින් සදුනි ගාවට ලං වුනා. එක්කනෙක් සදුනිගෙ රෝසපාට බ්ලව්ස් එක ගලවනකොට අනිත් කෙනා සදුනිගෙ සාය ගලවල දැම්ම

ජානක: “බලපන් න්කො මේකිගෙ ගල්දෙක”

සදුනිගෙ කලව අතගාමින් කිව්ව. අනිත් කෙනා සදුනිගෙ බ්රා එකත් ගලවල පැත්තකට දාල තනයක් මිරිකන්න ගත්ත. ජානක පෑන්ටි එක උඩින් සදුනිගෙ හුත්ත ටිකක් අත ගගා ඉදල පැන්ටි එක කකුල් දෙක දිගේ පහලට අදිනකොට සදුනි පිරිමි තුන් දෙනෙක් ඉස්සරහ සම්පූර්ණයෙන් නිරුවත් උනා. සදුනි එයාගෙ අත් වලින් ඇග වහගන්න හදුවත් රත්නෙගෙ එක සැර කිරීමකින් සදුනි අත් පහලට දැම්ම. තුන්දෙනාම සදුනි දිහා කෑදරකමින් බලන් ඉන්නව.

රන්නෙ: “මම කියපු නිසා කෙල්ල හුත්ත ෂේව් කරගෙන ඇවිත් තියෙන්නෙ අපිට කියල හුකාගන්නම තමා ”

සදුනි: “අනේ නෑ..”

රන්නෙ: “නැත්තේ මොකද කලින් පාර හෙන කැලෑවක් තිබ්බෙ.”

උපාලි: “අයියෙ මෙයාගෙ ෆොටෝ ටිකක් ගමුකො”

ඒක ඇහෙනකොට සදුනි තවත් කලබල උනා.

රන්නෙ: “මන් ගාව තියනවනෙ හොද ෆොටෝ ටිකක්.”

ජානක: “හරි හරි තව ෆොටෝ දෙක තුනක් වැඩිවෙන් නෑනෙ. අනික ඒ ෆොටෝ වල අපි නෑනෙ.”

පස්සෙ එයාල කියන විදිහට සදුනිට ෆොටෝ වලට ඉන්න සිද්ද වුනා. අර දෙන්නත් සදුනි දෙපැත්තෙන් ඉදන් සදුනිගෙ තනය පස්ස අල්ල අල්ල ෆොටෝ ගැහුවෙ යට ඇදුම් පිටින්. ෆොටෝ ෂූට් එක ඉවර වෙනකොට දෙන්න යට ඇදුමත් ගලවල ඉවරයි. රත්නෙගෙ පයියට වඩා තරමක් පොඩි උනත් ඒව ගයාන්ගේ පයියට වඩා ලොකුවට තිබ්බ. ෆොටෝ ගහල ඉවර වුන ගමන් කට්ටිය ආපහු එයාල පටන් ගත්ත වැඩේට බැස්ස එක්කනෙක් සදුනිගෙ තනයක එල්ලෙනකොට අනිත් කෙනා සදුනි කලව අතගා හුත්ත ලෙවකනව. ඒ අතරෙ රත්නෙ සදුනිගෙ ලොකු පස්ස කිස් කර කර මිරිකනව. ජානක එක තනයක් සූප්පු කර කර හපන ගමන් අනිත් තනෙ තදින් මිරිකනව. උපාලි හුත්ත ඇතුලට ඇගිලි දෙකක් දාල හොලවන ගමන් මෑ මල ලෙවකනව. ඒ අතරෙ රත්නේ සදුනිගෙ පස්සෙ තට්ටම් දෙක ඈත් කරගෙන පස්සෙ හිල ලෙවකනව. තුන්දෙනා එයාලගෙ තැන් මාරු කරගන්න ගමන් විනාඩි 30ක් තිස්සෙ සදුනිගෙ සුමුදු ඇගෙන් විනෝද වුනා. සිද්ද වෙන දෙයට කැමැත්තක් නැතත් එයාල කරන දේවල් නිසා සදුනිගෙ හැගීම් හොදටම ඇවිස්සිලා තිබ්බෙ. ඉතින් සදුනිට එයාගෙ ජූස් ගලන එක නවත්තන්න විදිහක් නෑ. ඒ වෙලාවෙ සදුනිගෙ හුත්ත ලෙවකෑව ජානක ඒ ගැන රත්නෙට කියන කොට ” එහෙනම් වැඩේ පටන්ගමු” කියල කිව්ව. පස්සෙ එයාල සදුනිට එතන තාප්පය අල්ලගෙන දෙකට නැමෙන්න කියල කිව්ව. සදුනි එහෙම ඉන්නවත් එක්කම උපාලි එයාගෙ පයිය හුත්තට ඇතුල් කරා.

සදුනි: “ම්ම් කොන්ඩම්…..”

හිමින් සැරේ කිව්ව.

රත්නේ: “ඔයා ගාව තියනවනම් දෙන්න.”

සදුනි එයා ගාව නෑ කියල ඔළුව හොල්ලන කොට

රත්නේ: “මම ඔයාට කලින් වතාවෙ කිව්වේ මොකක්ද?”

තරහෙන් වගේ ඇහුව.

සදුනි: “ඊලග වතාවෙ මම අරන් එන්නම්..”

ඒ වෙනකොට උපාලිගෙ පයියෙන් භාගයක්ම සදුනිගෙ හුත්තට ඇතුල් වෙලා.

උපාලි: “එහෙනම් ඊලග පාර කොන්ඩම් දාල හුකන්නකෝ..”

උපාලි හිමින් හිමින් පයිය එලියට ඇතුල් කරා. ජානක සදුනි ඉස්සහට ඇවිත් සදුනිගෙ කට අරින්න කිව්ව. සදුනිට කරන්න වෙන විකල්පයක් තිබ්බෙ නෑ අවනත වෙනව ඇරෙන්න. ඒත් එක්කම ජානකගෙ පයීය සදුනිගෙ කට ඇතුලට ගියා. දැන් උපාලි පිටිපස්සෙන් හුකනකොට සදුනිට ජානකගෙ පයිය සූප්පු කරන්න වෙලා. රන්නෙ කිව්ව බිත්තිය අතහැරල ජානකගෙ ඉනෙන් අල්ලගෙන කටට ගන්න කියල සදුනිත් එයා කියපු විදිහට කරා. දැන් දෙන්න දෙපැත්තෙ ඉදන් වැඩේ කරනකොට රන්නෙ පැත්තකින් වාඩිවෙලා එයාගෙ අවස්ථාව එනකන් බලන් ඉන්නව. ඒත් සදුනි දිහා බලාගෙන නිකන් ඉන්න පුළුවන් උනේ නෑ එයා දෙකට නැමිල ඉන්න සදුනිගෙ පපුව ගාවට ඇවිත් බිම වාඩිවුනා. එයා සදුනිගෙ තන්දෙකම අල්ලගෙන මිරිකන ගමන් එළදෙනකගෙන් කිරි ගන්නව වගේ සදුනිගෙ නිපල් වලින් අදිනව. ඒකෙන් සදුනිට වේදනාවක් දැනුනත් එයාව තව තවත් ඇවිස්සුනා. කොහොම උනත් ඒකට විරුද්ධ වෙන්න විදිහක් තිබ්බෙ නෑ සදුනිට මොකද පයියක් කට ඇතුලෙ නිසා වචනයක්වත් කියන්න විදිහක් නෑ. හැබැයි ජානක එකදිගටම සදුනිට කටට දුන්නෙ නෑ මොකද එයාට ඕනෙ උනේ නෑ කට ඇතුලෙම වැඩේ ඉවර කරන්න. විනාඩි 20 ක් විතර හුකල උපාලි හුත්ත ඇතුලෙම කැරි ටික යවල පැත්තකට වෙන කොට ජානක ඒ තැන අරන් පයිය හුත්තට බැස්සුව. ඒ අතරෙ රත්නෙ සදුනිගෙ කටට දෙන්න ගත්ත ආයෙමත් සදුනි කලින් වගේ පයියවල් දෙකකට දෙපැත්තෙන් සැප දෙනව. ජානක මෙච්චර වෙලා කටට දීපු නිසා ගොඩක් වෙලා අල්ලන් ඉන්න බැරි උනා. ඒ අතරෙ රන්නෙ එයාගෙ පයිය සදුනිගෙ උගුරටම දානව. ඒක එයාට අමාරුයි ඒත් ජානක කැරි පිටකරල පැත්තකට වෙන කොට ඒ ක්කෙන් නිදහස් වෙන්න පුළුවන් උනා. රත්නෙ සදුනිගෙ ඉනෙන් අල්ලගෙ හුකන්න පටන් අරන් ටික වෙලාවකි එයාගෙ කෙස් වැටියෙන් අල්ලගෙන වේගෙන් හුකනව. විනාඩි 10ක් වගේ යනකොට රත්නෙත් එයාගෙ කැරි ටික නිදහස් කරා. සදුනි තවමත් දනිස් වලට අන්දෙක තියාගෙන ඒ ඉරියව්වෙන් ඉන්නව. එයාට දැනෙනව හුත්ත ඇතුලෙ තිබ්බ කැරි කකුල් දෙක දිගේ හිමින් සැරේ ගලාගෙන යන හැටි. මොහොතකට පස්සෙ ජානක සදුනිව ඇදල එයාගෙ ඔඩොක්කුවට ගත්ත. එයා ආපහු සැරයක් සදුනිව කිස් කර කර සදුනිගෙ මුළු ඇගම අතගානව. විනාඩි කීපයක් එයාගෙ තුරුලෙ හිටියට පස්සෙ සදුනිව උපාලි අතට පාස් කාරා. එයත් සදුනිගෙ දාඩිය දාපු ඇගම ලෙවකකා කිස් කරනව. අවසානයේ රත්නෙගෙ අතට ගියාම සදුනි එයාට දැන් යන්න දෙන්න කියල ඉල්ලුව.

රත්නෙ: “තාම අපි ඔයාගෙ පස්සට හිකුවෙ නෑනෙ. එක පාරක් පුකේ අරින්න දෙන්නකො. ඊට පස්සෙ ඔයාට යන්න පුළුවන්. තාම වෙලාව 6.00 නෙ වෙලාවත් තව තියනව.”

Unfold a heartfelt Sinhalawalkatha that brings you closer to the experiences and bonds within our culture. This post invites readers to connect deeply with authentic narratives, making every moment and memory feel personal and real.

මේ සම්පූර්ණ සිද්ධියම ගයාන් පදුරකට මුවාවෙලා බලන් හිටියෙ එයාට තේරුනා සදුනි මේක කරන්නෙ වෙන විසදුමක් නැති නිසා කියල. ගයාන අරුන් තුන්දෙනා එක්ක ලොකු තරහකින් හිටියෙ ඒත් තුන්දෙනා එකතු වෙලා සදුනිට හුකනව දැක්කම ගයාන් ඒක බලාගෙන අතේ ගහන්න ගත්ත. සදුනි මෙහෙම බඩුවක් වගේ මිනිස්සු අතින් පාවිච්චි වෙන එක හිතට දුකක් ගෙනාවත් ඒකෙන් ඊට වඩා ලොකු ආශ්වාදයක් ලැබුන ගයාන්ට . කට්ටිය ආපහු පනගහල එනකොට ආපහු වැඩේ පටන් ගන්න ලෑස්ති උනා. උපාලි සදුනිව නැගිට්ටවල සදුනිගෙ හුත්තට පයිය ඇතුල් කරේ එයාව වඩාගන්න ගමන්.

සදුනි: “පස්සට නෙමේද?”

සදුනි ඒක ඇහුව නෙමේ. ඉඹේම කටෙන් පිටවුනා.

උපාලි: “මම පස්සට දාන්න වැඩිය කැමති නෑ මුන් දෙන්නට තමා ඒක ඕනෙ.”

දෙන්න කතා කරන අතරෙ ජානක සදුනිගෙ පස්සෙ පලු දෙක ඈත් කරල පයිය පස්සෙ හිලට ලං කරා. වෙන්න යන දේ දැනගෙන සදුනි ඒකට විරුද්ධ වෙන්න හදනව එක්කම ජානක පයිය පස්සට ඇතුල් කරා. සදුනි හයියෙන් කෙදිරි ගාන කොට පයියෙන් භාගයක්ම පස්ස ඇතුලට ගිහින් ඉවරයි. මිනිහ පයියෙ ලිහිසි ජෙල් එකක් ගාගෙන් හිටිය නිසා ඒක ලේසි උනත් එකපාර පයියවල් දෙකක් හිල්දෙකේම තෙරපෙන කොට සදුනිට තරු පේන්න ගත්ත. සදුනි දෙපැත්තෙන් හුකන ඒව ගැන අහල තිබ්බත් ඒක මෙච්චර අමාරුයි කියල දැනන් හිටියෙ නෑ. දෙන්නම රිද්මයකට හුකන කොට සදුනිට එයාගෙ කෙදිරිය හිර කරන් ඉන්න පුළුවන් උනේ නෑ. ඒ කෙදිරිය සමහර වෙලාවට කෑ ගැහිල්ලක් වගේ ඇහුනෙ. ඒත් ටික වෙලාවක් යනකොට ඒකෙ නියම විනෝදය සදුනිට දැනෙන්න ගත්ත. ඔය වෙලාවෙ සදුනිට දැනුන ඉස්කෝලේ තාප්පෙට උඩින් කවුරුහරි බලන් ඉන්නව කියල ඒත් හැරිල බලනකොට කවුරුත් හිටියෙ නෑ. දෙන්න දැන් එකම වේගෙන් හිල් දෙකටම හු කනව. උපාලි සැරින් සැරේ සදුනිගෙ තොල් සූප්පු කරන ගමන් හුකන කොට ජානක සදුනිගෙ තන් දෙක හොදට මිරික මිරික හුකනව. ඒ වෙලාවෙ සදුනි හිටියෙ හරි හමන් සිහියකින් නෙමේ. මේ වගේ අත්දැකීමක් ලබන පළවෙනි වතාව නිසා වේදනාවක් දැනුනත් අන්තිම වෙනකොට එයාටත් හිතාගන්න බෑ එයාට වැඩිපුරම දැනුනෙ වේදනාව ද ආශ්වාදයද කියන එක. කොහොමහරි සදුනිගෙ වාසනාවට දෙන්නම එකම මොහොතක වගේ කැරි යැව්ව. දෙන්න පැත්තකට වෙන කොට රන්නෙ සදුනිට තොලක් දාන්න ගත්ත පස්සෙ එයාව අනිත් පැත්තට හරවල පයිය පස්සට ඇතුල් කරා. එයා ටික ටික වේගෙ වැඩිකරල වේගෙන් හුකන්න ගත්ත. එයා අනිත් දෙන්නටම වඩා වැඩි වෙලාවක් ගන්න. කොහොමහරි අන්තිමේ රන්නෙ සදුනිගෙ පස්ස කැරි වලින් පුරවල වැඩේ ඉවර කරා.

සදුනි: “දැන් මම ඇදගන්නද?”

උපාලි: “මොකටද අනේ ගෙදර ගිහින්, අපිත් එක්ක ඉන්න උදේට දවල්ට රෑට හැම වෙලාවෙම ඔයාට හුකල සැප දෙන්නම්, ඔයාට අපේ රැජින වගේ ඉන්න පුළුවන්”

රන්නෙ ඒකට හිනාවෙලා සදුනිට ඇදුම් ඇදගන්න කිව්ව. ඒත් උපාලි ජානක දෙන්න සදුනිගෙ බ්රා එකයි පෑන්ටි එකයි එයාල ගාව තියාගෙන ඉන්නව සදුනිට නොදී. සදුනි එයාලගෙන් ඒව ඉල්ලුවත් ඒ වෙනුවට රත්නේ සදුනිට යට ඇදුම් නැතුව යන්න කිව්ව. තවත් පරක්කු වෙන්න බැරි නිසා සදුනි එයාගෙ යට ඇදුම් නැතුවම ඇදුම් ඇදගත්ත ඒත් තුනී බ්ලව්ස් එක නිසා නිපල් දෙක හොදට ඉලිප්පිලා පේනව. රත්නෙ ෆෝන් එකෙන් ටෝච් එක අල්ලන් ඉද්දි සදුනි පොඩි මේකප් එකකුත් දාගන්න. ඊට පස්සෙ මුකුත් නොවුන ගානට එතනින් ආවත් ඇවිදින කොට පස්සයි හුත්තයි ගිනිගන්නව වගේ දනව. ඇවිදින එක අමාරු උනත් සදුනි කොහොමහරි ඉස්කෝලේ ඇතුලට ගිහින් පිටිපස්සෙන් වාඩි වෙලා උත්සවය බැලුව. එයා සාරි පොටෙන් පුළුවන් තරම් පපුව වහගෙන හිටියෙ නිපල් පෙනෙයි කියල. සදුනි ගියාට පස්සෙ ගයාන් මුන්ට මොනාද කරන්නෙ කියල කල්පනා කර කර හිටියෙ.

රන්නෙ: “කොහොමද සැප නේ”

උපාලි: “කියල වැඩක් නෑ බං. පුළුවන්නම් ගෙදර අරන් යනව.”

රන්නෙ: “ඉදපල්ලකෝ ලගදිම ඕකිට අපේ පයියවල් නැතුව බැරිවෙයි.”

උපාලි: ” ආයෙ එයිද? ”

රන්නෙ: “නෑවිත් බෑනෙ මේක තියනකන් එයාට සෙල්ලම් දාන්න බෑ.”

ජානක: “කොහොමද බන් ඔය වගේ කැල්ලක් සෙට් උනේ.”

රත්නෙ: ” ඒකි මහ මෝඩ බයගුල්ලියක් බන් . මට තේරුනා ඒකි බයේ ගැහි ගැහි ඉන්නව. පොඩි සද්දයක් දාපු ගමන් බය වෙනව. ඒකෙන් වැඩේ ලේසි උනා.”

ජානක: ” ආයෙ සෙට් වෙන කොට අපිටත් කියපන්. තනියම හුකන්නෙ නැතුව.”

රත්නේ: “උඹලට නොදී කාල නෑනෙ මම කවදාවත්. ඕකිට මම පෝලිම් දාල වටේටම හුකවන්නෙ.”

ඒ වෙන කොටත් පරිසරය හොදටම අදුරු වෙලා තිබ්බෙ. හද එළිය ගස් අතරින් වැටෙන නිසා පොඩි එලියක් තිබ්බත් ඒක එච්චර ප්‍රමාණවත් නෑ. රත්නෙට වගේම අනිත් දෙන්නටත් ආපහු වතාවක් මත් වෙන්න අවශ්‍ය වෙලා තිබ්බෙ. ඉතින් රන්නෙ ජානක එක්ක කැලෙන් එලියට ගියේ දුමක් දාන්න කෑල්ලක් ගේන්න කියල. ඒ අතරෙ උපාලි රත්නෙගෙ ෆෝන් එක අරන් සදුනිගෙ ෆොටෝ බලනව.

රන්නෙ: “උඹ ඕව බැලුවට කමක් නෑ ෂෙයාර් කිරිලි බෑ.”

උපාලි: “උඹ දන්නවනෙ මන් ගාව ස්මාර්ට් ෆෝන් එකක් නෑ කියල.”

අර දෙන්න ගියාම උපාලි කලිසමට උඩින් පයිය අතගගා ෆෝන් එක බලනව. ඉක්මනින් හිතුව ගයාන් හිතුව ඒක තමා හොදම වෙලාව කියල. ගයාන් එයාගෙ ලේන්සුවෙන් මූණ වැහෙන්න ගැටගහගෙන ලග තිබ්බ පොල්ලක් අතට ගන්න. ගයාන් හිමින් හිමින් උපාලි හිටිය තැනට ලං උනා. ෆෝන් එකේ සිහියෙන් හිටිය උපාලිට ගයාන් ලගට එනව දැනුනෙ නෑ අවස්ථාව බලල ගයාන් පොල්ලෙන් උපාලිගෙ ඔළුවට ගැහුව. කලින් කවදාවත් මනුස්සයෙක්ට ගහල නැති නිසාද කොහෙද ඒ පහර එතරම් ශක්තිමත් උනේ නෑ ඒත් ඒක උපාලිට රිද්දන්න තරම් ප්‍රමාණවත්. ගයාන් තත්පරෙන් ක්‍රියාත්මක වෙලා උපාලි වේදනාවෙන් ඉන්න වෙලාවෙ එයා අතේ තිබ්බ ෆෝන් එක උදුරගෙන දිව්ව. උපාලි ගයාන් පස්සෙන් පැන්නුවත් කළුවරේ මුලක පැටලිලා වැටුන නිසා ගයාන්ට එතනින් ගැලවෙලා යන්න පුළුවන් උනා. ගයාන් බයික් එකේ නැගල විදුලි වේගයෙන් එතනින් පිටවෙලා ගියා. ගයාන් කෙලින්ම ගෙදර නොගිහින් අතර මග නැවතිලා ෆෝන් එක ඔන් කරගන්න බැලුව. දෙවතාවක් උත්සහ කරන කොටම ෆෝන් එකේ ලොක් එක ඇරගන්න ගයාන්ට පුළුවන් උනා. මොකද ගොඩක් අය පාවිච්චි කරන Z පැටර්න් එක තිබ්බෙ. ලොක් එක ඇරෙන කොටම තිබ්බෙ සදුනි හෙළුවෙන් ඩෙස්ක් එකක් උඩ නිදන් ඉන්න ෆොටෝ එකක් වෝල් එකට දාල. ගැලරියේ තව ෆොටෝ ගොඩක් තිබ්බ. ඒ අතරෙ අද දවසෙ සදුනි මොඩල් කෙනෙක් වගේ ඇක්ට් කරපු ෆොටෝන් තිබ්බ. ගයාන් ඒ ෆොටෝ වීඩියෝ ඔක්කොම තමන්ගෙ ෆෝන් එකට ෂෙයාර් කරගෙන ෆෝන් එක වගේම චිප් එකත් කඩල දාන්න හිතුව. ඒත් එහෙම කරා කියල අරුන්ගෙ ෆෝන් එක නැති වෙලා කියල සදුනිට දැන ගන්න වෙන්නෙ නෑ විනාඩි කීපයක් කල්පනා කරපු ගයාන් ෆෝන් එක සාක්කුවට දාගෙන ගෙදර ආව. ගයාන් එනකොට සදුනි ගෙදර ඇවිත් වොෂ් එකක් දාගෙන එලියට ආව.

ගයාන්: “ඔයා ආවද? මම හිතුවෙ පරක්කු වෙයි කියල. ඉස්කෝලේ ගාවටත් ගිහින් ආවෙ. ”

ඒක අහල සදුනි ටිකක් ගැස්සුනා.

සදුනි: “ඔව් අනේ ඉක්මනින් ඉවර වුනා.”

ගයාන්: “මමත් වොෂ් එකක් දාගෙන එන්නම්. ආ මේ ඉස්කෝලේ ගාව වැටිල තිබිල ෆෝන් එකක් හම්බ උනා. ඔයා දන්න කෙනෙක් ගෙද දන් නෑ පොඩ්ඩක් බලල දෙන්නකො.”

සදුනි ෆෝන් එක අතට ගන්නකොටම උපාලිගෙ කෝල් එකක් ආව.

ගයාන්: “අයිතිකාරයද දන් නෑ ”

සදුනි ෆොන් එක වගේම කෝල් කරන කෙනා අදුනගත්ත නිසා.

සදුනි: “හරියටම දන් නැති නිසා ආන්සර් නොකර ඉමු.”

කියල ගයාන් නාන කාමරයට ගියේ දොර අස්සෙන් හොරෙන් බලන් ඉන්න. සදුනි ඔළුවේ අතගහගෙන කාමරේ එහා මෙහා ඇවිදින ගමන් කල්පනා කරල ෆෝන් එක ඔන් කරන්න උත්සහ කරා. උත්සහයන් කීපයකින් සදුනිටත් ලොක් එක ඇරගන්න පුළුවන් උනා. ඒ වෙලාවෙනම් සදුනිගෙ මූණෙ තිබ්බෙ ලොකු සතුටක්. එයා ෆෝන් එක බලන අතරෙ ගයාන් නාගන්න ගත්ත. ගයාන් ආපහු එලියට එනකොට සදුනි සාලෙ රෑ කෑම ලෑස්ති කරනව. ගයාන් ෆෝන් එක අතට αරන් බලනකොට මිස් කෝල් 30 ක් විතර ඇවිත් තිබ්බ. ගයාන් හිතුව වගේම රත්නෙට ෆෝන් එක ගොඩක් වටිනව. මොකද සදුනිගෙ ෆොටෝ වීඩියෝ ඒකෙ තියනවනෙ. ගයාන් ගැලරිය ඕෆන් කරල බැලුවත් කිසිම දෙයක් තිබ්බෙ නෑ. අඩුම ගානෙ ෆෝන් එකේ තිබ්බ චිප් එකවත් දැන් නෑ. සදුනි හැමදේම අයින් කරල කියල තේරුන් අරන් ගයාන් ෆෝන් එක ස්විච් ඕෆ් කරල ලාච්චුවට දැම්ම.

Dive into the world of Walkatha9 for captivating tales that resonate with your day-to-day life and relationships. Each story captures raw emotion and local flavor, giving you a truly relatable reading experience you won’t want to miss.